Сцежка дадому

Цвірка Кастусь

Жанр: Поэзия  Поэзия    1980 год   Автор: Цвірка Кастусь   
Закладки
Размер шрифта
A   A+   A++
Cкачать
Читать
Сцежка дадому ( Цвірка Кастусь)Кастусь Цвірка Сцежка дадому Вершы

1

* * * Каташкі на вольхах, каташкі... Нібы залатымі кутаскамі, Зноў паабчапляліся ляскі Ля маёй Дубровы каташкамі. Край бацькоўскі! Я ізноў жыву! Тыя ж хмаркі белыя ў блакіце, Так жа каня падае ў траву, I жаўцее лотаць у ракіце. Ля дарогі рупны трактарок Ходзіць полем з жаваранкам спеўным. Там — пастух ля статка: хто — здалёк Не пазнаць, ды ён дуброўскі ж, пэўна. Падыду да дзядзькі. Пастаім Ля дымка ягонай папяроскі. Як вядзецца, пагамонім з ім Пра жыццё, пра ўсе навіны вёскі. Я не госць тут. Тут — мая зямля. I свой край я не аддам нікому! Забрыду за свет хай, ды й здаля Сцежка прывядзе мяне дадому. Азярко сінее між куп'я, Устае зара — зямлі карона — Над вясёлым жытам. Я тут — я. Тут мае і карані і крона. * * * Ізноў я прачынаюся на сене... Ка мне ў адрыну, дзе сонца напрацягвала праз шчыт ружовых паскаў, Збягаюцца ўсе гукі раніцы. Вось бразнула вядро ля студні і журавель свой рып пацёг уніз, пасля ізноў уверсе расскрыпеўся... Залапатаў на прыгуменні Віцеў трактарок — нядарам жа празвалі яго дзеці «лапатунчык» малы, а гуку — на ўсю акругу... З двара шафера Ромы (вясной ён жонку яснавокую прывёз з-над Слуцка) Рассыпаўся сярэбраным пясочкам грудны і звонкі голас: «Ціп-ціп-ціп!» Тут нашы рыпнулі варотцы: «Цётка Надзя!! — голас брыгадзіркі.— Пойдзеце наранкі на сянаж!» (Так, гэта — мацеры нарад: сягоння за яе Я з віламі пайду раўняць зялёны бурт.) Праз дзірку ў даху ластавачка пырхнула (не, я яго перасцялю ўсё ж руберойдам за водпуск), Залопаў крыллем певень за сцяною, цялё рыкнула недзе... Бягуць, бягуць, крыжуючыся, гукі (ну, хоць збірай іх у гербарый, засушваючы на паперы ў літары Цяпер ізноў усе яны — мае: Я — дома. * * * Радзіма... Маленства тупкія сцежачкі Пад белым крылом туманаў (То з лісцем клейкім трыпутніку, што так лагодна халодзіць ногі, То з чабарком-чубарком, які да санцаўсходу яшчэ заняўся наўкол сінявата-ружовым агнём, То з мохам лясным зелянцовым, абсыпаным рыжым шыпульнікам-гліцай і паабкіданым жывымі ўзорамі сонца, То з нізенькай дзятлавінкай белагаловай — як прыпадаў да яе некалі наш Гнедка, якога бацька даваў мне адвесці на луг, То з верасам, што так прутка шлёгае аб калашыну квяцістай галінкай-мяцёлкай з ублытанай там пчалой, То з куп'істым сіўцом, што тапырыцца ўвосень рыжкамі — як голыя птушаняты, тояцца там яны). Радзіма... На камяністым падзоле скупым Тут бацька шчасця шукаў. Уставала яно — часцей у сне, чым наяве — Жытам сцяблістым (як у сабор, страшнавата ў яго ўвайсці), Грэчкай кусцістаю, шумнай (ляж між чырванаватых сцяблін у звоне пчаліным і дыхай на поўныя грудзі дзіўным дарам зямлі), Грымучым гарохам (ён так і страляе, сухі, калі месціш яго ў драбіны), Вастравусым ячменем, Аўсом. Бульбы чырвонымі горкамі. Гадуючы шчасце сваё, заўсёды браў сабе бацька ў памочнікі соцна і вецер. Радзіма... Кузаў галасу і смеху Вязе грузавік праз сяло — едуць вяскоўцы на сена. На хаду ўхапіўшыся чэпка за борт, да іх перакідваюся і я. Як журкатлівая рэчка, мне проста ў сэрца цячэ наша, такая знаёмая змалку, мова. Чуецца ў ёй мне ручая прыдарожнага булькат, ветру пошум у бэзавым лісці ды — пад шляхамі белых аблокаў — каласоў несціханыя руны... Радзіма... За беразнячком акалічным (якія там мясцінкі грыбныя!) наліваецца чырванню новы дзень. Першым пачуў яго агнякрылы дваровы пявун: выціснуўся з куратніка, пацягнуўся, адставіўшы ўбок адну, потым другую нагу, і з шумам ускочыў на засаўкі — свету ўсяму паведаць хутчэй радасць... З поля ідуць каровы — паважна, ківаючы ўверх-уніз галовамі, нясуць дамоў сырадою поўныя вымі; сустракаюць іх гаспадыні каля варот разам з малымі ўнукамі-гараджанамі, што ўжо здалёк пазнаюць «сваю» Сыботу ці Краску... Чую гоман на вуліцы — гэта кіёчак вывеў з двара старую Грышчыху: сагнутая ў крук (што ж, за работай спіны не разгінала век), ідзе-валюхаецца яна — ніжай платоў,— даганяючы рабую свінню, і ўсё нешта гаворыць-гаворыць... Разварочваецца ля нашых акон, шаляснуўшы па адвіслым голлі вяза (хаця ж бы не вывернуў шула ў варотах), аграмадзіна камбайн. Гляджу: у кабіне... Адамішын Вова! А здаецца ж, учора бегаў ён тут, па вуліцы, босы (ногі — хоць рэпу сей), ганяючы драцяным прутом кацёлку — іржавы абручык з вобада... Радзіма...

Алфавит

Предложения

Copyrights and trademarks for the book, and other promotional materials are the property of their respective owners. Use of these materials are allowed under the fair use clause of the Copyright Law.