Магіла льва

Купала Янка

Жанр: Разное  Жанр не определен    1913 год   Автор: Купала Янка   
Закладки
Размер шрифта
A   A+   A++
Cкачать
Читать

Янка Купала

Магіла льва

З народнага падання I Нам продкаў кемкасць захавала Шмат весцяў дзіўных з быўшых год, Хоць гэтых весці ўжо нямала Ў няпамяць кінуў сам народ. Усё ж яшчэ штось засталося Унукам з прадзедаў жыцця... Няхай жа гэтыя калоссі Мінуць скаранне небыцця! Няхай той час, што згінуць мусіў У беспрасветнай векаў мгле, Для беспрыпыннай Беларусі Хоць толькі ў песні ажыве. Збіраць пачнем зярно к зярняці, Былое ў думках ускрашаць, Каб быт на новы лад пачаці І сеўбу новую пачаць. Пачнём дакапывацца самі Разгадкі нашых крыўд і бед, Што леглі цёмнымі лясамі На нашай долі з даўных лет. Пачнём някратаны паданні Сачыць пад бацькаўскай страхой, Шукаць ад рання і да рання, А толькі хай шукае свой. II Над быстрым Днепрам, дзе сягоння Стаяць Магілева муры, Драмала пушча ў сотні гоняў, Змагала громы і віхры. На дрэва дрэва нагінала, Адно к другому прыгняла, Сукі з сукамі пасплятала І з ветрам гутарку вяла. Ваўкоў, дзікоў, ласёў, мядзведзяў Была там днёўка і начлег У летні час, і ў галаледдзе, І ў зімавы глыбокі снег. Людзей не знаў лес гэты хмурны, Зайздросна сцежкі свае крыў, Адно сваім дном Днепра бурны З вясны да восені ўдаль плыў. А з пушчы вырваўшысь на поле, Шумеў і грозны слаў праклён, Што не даваў яму лес волі - Давіў галлём з усіх старон. У гэтай пушчы з перадвекаў - Што так драмала ўдоўж і ўшыр, - Сялібу меў сабе Машэка, Разбойнік страшны на ўвесь мір. III Даўней не зналі так марнеці, Як мы марнеем з году ў год, Асілкаў шмат было на свеце, Быў шмат дужэйшы наш народ. Асілкам гэтакім ад роду Машэка быў ў сваёй радні, - Дзіцём нясці ўжо мог калоду, Якой трох сталых - не маглі. Але хоць сілу меў такую, - Нікому крыўды не рабіў, - Натуру меў ён залатую, Як бы ягнём, патульны быў. Чаму ён так змяніўся з часам, Што да разбойства давяло, І да крыві людской стаў ласым, Сваё пакінуўшы сяло? Ці дома хлеба меў замала, Ці крыўду вызнаў ад каго, Ці мо прастору не ставала, І ў пушчы стаў шукаць яго? Ўсё гэта не было прычынай, Але, як вестка падае, Была прычынаю дзяўчына, Машэка згінуў праз яе. IV У вёсцы той, дзе жыў ён змалку, Дзе пасціў, дзе араў, касіў, На воку дзеўку меў, Натальку, Аб ёй адной ён толькі сніў. Былі з сабою адналеткі, На прызбе рыліся ў зямлі, На сенажаці рвалі кветкі, Ўдагонкі разам часта йшлі. Як толькі ён яе дагоніць, Як пёрка носіць на руках, Смяецца, весела гамоніць, Хоць там дзяўчыну мучыць страх. Калі ўжо сталі падрастаці, К рабоце трэ было ісці, Дык ці то ў полі, ці то ў хаце Умелі той таго найсці. Аб чым з сабой тады ўдваёчку Снавалі думкі, сеўшы ў рад, - Пытаць аб гэтым трэба ночку І за акном вішнёвы сад. Жылі... Дзянькі за днямі гналі Так ад вясны і да вясны. Пасля і самі не спазналі, Як палюбіліся яны. V Каханне - лёгкая прынада Для сэрцаў чуткіх, маладых, Хоць бы гняздзілася ў ім здрада, Хоць гэта б яду быў кяліх. Усе мы п'ём яго з дурноты, Жывём ні явай і ні сном. А прападзе к яму ахвота - Тады - па часе ўжо - плюём. На гэту вудачку кахання Папаў Машэка, як не свой; Ані спакою, ні прыстання Не меў ён з гэтаю бядой. Сябе сам кінуў у няволю Дзявочых ласк і пустаты; Пацех меў шмат, цярпення болей, То весел быў, то - як струты. Дзяўчына... ведама, дзяўчына - Хто там згадаў, што ў ёй сядзіць; Любіла ж, пэўна, хоць часінай, - У лес па гэта не хадзіць. Машэка гэтакі асілак, Што рваў дзярэўе з каранём, Ў руках яе стаў як апілак: Яго забрала хараством.
Copyrights and trademarks for the book, and other promotional materials are the property of their respective owners. Use of these materials are allowed under the fair use clause of the Copyright Law.