Нікому

Купала Янка

Жанр: Поэзия  Поэзия    Автор: Купала Янка   
Закладки
Размер шрифта
A   A+   A++
Cкачать
Читать
З часоў прыгону

I

Скончыўся дзень працы, Сонейка зайшло, Вечарок асеньні Сходзіць на сяло. Станавяцца ў хатах Дзяды па кутох, Час агонь паліці, Ночкі цень залёг. Пук лучынак ёмкі, Дзяўчынка, нясі, Пры сьвятле іх будзем Гутарку вясьці. Раскажу вам тутка Здарэньне адно, – За часоў прыгону Здарылась яно. Слухаць толькі ўважна, Не перабіваць. Сьціхлі. Ладна! Толькі З чаго б тут пачаць?

II

Гэй, думка ўдалая, Ты мяне нясі Па роднай старонцы – Па Белай Русі! Нясі ў час мінулы, Як горасна тут Год таму з паўсотні Жыў наш бедны люд. Сьмерць ішла ня ў часе, Дый не к аднаму, Жаліцца ў няшчасьці Не было каму. На бяду і гора, На сьлёзы і жаль Паншчына спраўляла Свой прадсьмертны баль. Хоць мінуў даўно ўжо Час той – ліхадзей, Але не мінула Памяць у людзей.

III

Сярод гор пясчаных Ды панскіх лясоў Расьселася вёска Зь якіх хат са сто. Жыве ў гэтай вёсцы Душ якіх зь пяцьсот, – Працуе на пана Ўвесь гэты народ. Пан што хоча робіць. Грозен яго кнут, Лье пот, кроў і сьлёзы Зацяганы люд. За віну малую Розгамі сякуць, За праступак большы Ў рэкруты здадуць. Бацька робіць «дзела», Ў салдатах сынок, Бярэ за каханак Пан жонак, дачок.

IV

Вось у гэтай вёсцы, У сям'і аднэй, Вырасла дзяўчына, А ўсіх прыгажэй! Звалася Аленай Дзяўчынка-душа, Ну... і пакахала Шчыра Тамаша. I Тамаш Алену, Ой, не ад таго; Сказаць пра іх любасьць Можна шмат чаго. Любіліся шчыра Пара галубкоў, Дый ня мелі шчасьця Для сваіх галоў. Бор над іх бы доляй Плакаў і шумеў... Аленку-красуню Пан на воку меў.

V

Раз, пекна прыбраўшысь, Быццам на кірмаш, Пайшлі ў двор да пана Алена й Тамаш. Прыйшлі. Пан к ім выйшаў, А яны да ног: «Пазволь пажаніцца Нам, ясны панок!» «Жаніцеся! – што ж там... – Кажа пан з двара. — Калі ж будзе шлюб ваш?» – «Панок, на Пятра». Як прыйшлі, йдуць нашы Дамоў жаніхі. Весела варкочуць... Пан добры такі. I няўцям ім, бедным, Што за імі ўсьлед Ліха злое пхнецца I натворыць бед.

VI

Грыміць палац белы – Ў пана йдзе банкет, Гуляе магнаціва Гулка, на чым сьвет. Сталы паўнютэнькі Яды дарагой, Дарагія віны Ліюцца ракой. Бяз сораму жарты У п'яных пайшлі, Аж іх жонкі, дочкі Са стыду ўцяклі. I гэтага толькі Хацеў зброд п'яны. – Дзевак сюды! Дзевак! – Крыкнулі паны. Гаспадар гасьцінны Ўгадзіць рад гасьцям. – Тут Алену ўспомніў, К якой лас быў сам.

VII

А Тамаш з Аленай – Муж і жонка ўжо – I ад шлюбу едуць Роднаю мяжой. Дамоў едуць хутка, Ён штось шэпча ей, Яна вочкі спусьціць, Стане ружавей. Але не пашэньціць, Мабыць, маладым: Кепскія варожбы Пападаюць ім. Перабег дарогу Заяц разы два, Груган закружыўся, Гукнула сава. З трывогай друг к дружцы Маладыя льнуць... Каб хаця ім, бедным, Злых прыгод мінуць!

Алфавит

Предложения

Copyrights and trademarks for the book, and other promotional materials are the property of their respective owners. Use of these materials are allowed under the fair use clause of the Copyright Law.